Het is een kleine roman over twee Belgische jongens die voor het eerst met de mannen van het dorp meemogen naar Frankrijk om een zomer lang als arbeiders overal te oogsten. Eén van de twee overlijdt onderweg aan een zonnesteek, de ander keert met de groep mannen terug naar het dorp. Dat is eigenlijk het hele verhaal. Toch is er iets bijzonders aan de hand. Op het moment dat de jongen die thuiskomt aan de moeder van zijn vriend zal moeten vertellen dat hij dood is, dringt het pas echt tot hem door wat er gebeurd is, en hij vlucht de velden in om het maar niet te hoeven vertellen. Het curieuze, en knappe, is dat je je als lezer ook pas op dat moment realiseert wat er gebeurd is en dat het je dan ook ongehoord hevig bij de keel grijpt. Ik denk dat niemand het droog houdt bij de scene waar de jongen het veld in vlucht. Streuvels beschrijft hier niet alleen een vertraagde manier van verwerken en rouwen, maar laat ons ook meeleven, en begrijpen hoe dat werkt en waarom dat zo gaat. Het is zonder meer een van de indrukwekkendste boeken.

186 blz. De stofomslag is niet in de beste staat, maar het boek zelf is ondanks de leeftijd nog in goede staat. Geschreven in 'oud Vlaamsch'.