Het nieuws kwam op de radio. Licht piepen in mijn oren, mijn zicht is wazig, ik ga zitten: wankel niet. Ik kijk hoe de kleintjes spelen, zonder me bewust te zijn van de bom die net is gevallen. Raphaël komt naar me toe en houdt mijn hand vast. De serre, luider en luider. Ik weet wat hij van me wil. Zijn scherpe adem doorboort me. Mijn naam is Joséphine, ik ben 26 jaar oud en ik heb twee kinderen te beschermen. En hier zitten we voor onbepaalde tijd in lockdown.
Met kracht en vaardigheid koppelt de auteur ons aan dit gevaarlijke verhaal, dat zo dicht bij soortgelijke en steeds vaker voorkomende drama's staat. Tot op het punt van twijfel of het een fictie zou kunnen zijn, aangezien het geworteld is in de vreselijke realiteit van mishandelde vrouwen...