„Ze schaamde zich nergens meer voor. Ze wilde haar lichaam niet meer. Omdat zijn broer zo dol op hem was. Dus de rest deed er niet toe. Dat de wereld en haar oordeel niet langer de kleine omheining van hun paradijs konden binnendringen. Dat ze daar beschermd werden door de onverwoestbare kracht van hun vakbond. Dat het juist vanwege zijn zwaarlijvigheid was dat zo'n verbintenis mogelijk was gemaakt. Dat, minder dik, haar broer had haar misschien minder leuk gevonden.” Hij is een begrafenisondernemer. Ze wacht thuis op hem, bijna impotent vanwege overgewicht. Ze houden waanzinnig veel van elkaar. Maar ze zijn broer en zus... En de pijn die Jeanne al een tijdje teistert, is geen teken van een gewone ziekte. Bovendien is niets alledaags in deze ongewone eerste roman, die we met verbazing lazen. Een ontdekking zoals we dat soms doen, heel zelden.