Het kost je maar twee korte uren om er doorheen te komen. Dat wil zeggen als het snel is. Als het snel te lezen is. Want we hebben het hier niet over zijn betreurenswaardige seksuele dapperheid als al te emotionele tiener, die hij ons tijdens de eerste twintig pagina's van het boek openhartig op ons hamert. Voor het geval iemand geïnteresseerd is. Hoe dan ook. Mannelijke lezers zullen ongetwijfeld enkele herinneringen zien aan hun emoties uit het verleden, aan de tijd dat ze als jonge, onervaren dienstmeisjes een zekere mannelijke solidariteit koesterden met een man genaamd Lucky Luke (je weet wel, „de man die sneller schiet dan zijn schaduw...”). Over het algemeen gaat het boek van Hugo Renard veel over seks. Let wel, hij kondigde meteen de kleur aan met de titel van zijn boek. Als hij zijn roman „Ik hou van bloemkool” of „Ik hou van mijn moeder” had genoemd, had je de koopwaar misleiding kunnen noemen en van zijn boekhandelaar kunnen eisen dat hij een terugbetaling zou doen die zo onmiddellijk als gerechtvaardigd was. Maar nu nee. Het heet natuurlijk ook niet „Ik hou van seks”, en dat is normaal, want hij vertelt precies de tegenslagen van zijn seksleven op een manier die niet scabreus is, maar juist sprankelend, vol zelfspot, ironie en humor. We zullen ontdekken dat hij van meisjes houdt terwijl we lezen, maar dat hij van zichzelf houdt valt niet te ontkennen. De man, die niet tevreden is met het vertellen van zijn romantische leven in de eerste persoon, poseert ook op de omslag, zittend op de ronding van een scherpe val in zijn rug, allemaal in een onverzorgd pak, op blote voeten, met een baard van drie dagen en een warme blik, wat ongetwijfeld betekent dat als hij van vrouwen houdt, hij waarschijnlijk op het punt staat de lezer te vereren die zijn boek zal kopen. Zoals we kunnen zien, wil Hugo Renard de oude charmante backpacker spelen. Hij kondigt het ook botweg aan op de nogal eenzame achterkant: „Mannen zullen snel bevriend raken met dit flegmatieke personage, tussen Hugh Grant en Jean Rochefort, die charmante wezens verleidt zonder te begrijpen waarom.” Vanuit deze invalshoek bezien, is het duidelijk dat we ook niet begrijpen waarom. Integendeel, zo'n narcistisch karakter kan snel tot ergernis leiden. Zou een meisje uit medelijden aan deze jongeman kunnen uitleggen dat het feit dat je drie veroveringen verzamelt, niet betekent dat je jezelf meteen een gelicentieerde verleider Julio Iglesias kunt stempelen? Gecertificeerde verleider Aldo Maccione, in een mum van tijd... Echte verleiders geven kleur niet zo weer, ze zijn veel subtieler. Ze hoeven de arme blondine niet te helpen begrijpen dat wees voorzichtig, ze staat op het punt verleid te worden, de gelukkige dame. Maar laten we ons in plaats daarvan concentreren op zijn roman. Hij praat natuurlijk over de penis, maar vermijdt op briljante wijze de toon van Catherine Millet, die al haar intimiteit openlijk (en helaas letterlijk) blootstelt. Renard daarentegen vertelt zijn avonturen in de vorm van anekdotes, in kleine, levendige en korte hoofdstukken die elkaar vrolijk opvolgen. En het is grappig. Het hoofdstuk waarin hij vertelt over zijn strijd tegen krabben die hij met name van een tv-presentator heeft gezien, is gewoon hilarisch. Een onbedwingbare rilling van irritatie is de voorbode van een verfrissende en, al met al, best aangename lezing, op voorwaarde dat je het niet op het eerste gezicht opvat. Hugo Renard, een jonge muzikant van in de dertig in de stad, praat paradoxaal genoeg over seks. Sterker nog, hij kon ons bijna laten geloven dat hij alleen maar op lustende furies stuitte, waar hij alleen maar droomde van een leuk liefdesverhaal. Uiteindelijk is het lief, teder, bijna naïef, en meestal verdronken in liters humor en woordspelletjes, soms een beetje omslachtig, soms niet, maar altijd goedaardig.
Agnès Abecassis