Negen, slechts de 1e pagina met een licht vergeelde rand, maar ingewikkeld om te lezen. Het is een verhaal over liefde, leven en dood. Op welk ander statief danst literatuur al eeuwen? In zijn geur na de regen is dit statief bovendien onstabiel omdat het twee wezens verenigt die niet tot dezelfde soort behoren: een man en zijn hond. Een Berner Sennenhond die naarmate hij groeit, in elke zin van het woord een steeds essentiëlere plaats inneemt in het leven van de verteller. Ubac, zo heet hij (de zoektocht naar de juiste naam is op zich al een avontuur), is niet de hoofdpersoon van dit boek, Cédric Sapin-Defour, zijn meester, laat staan. Bovendien wil hij niet als een meester worden beschouwd. Hun band is de held. Deze link is uniek, duidelijk en overtreft, voor degenen die het hebben onderzocht, zoveel andere relaties. Deze link is onleesbaar en nutteloos voor diegenen voor wie het gezelschap van honden niets betekent. In de loop van dertien jaar samenwonen wordt de lezer uitgenodigd om te schakelen tussen de overtuiging van sommigen en het onbegrip of zelfs de afkeer van anderen; maar er is geen hondenman nodig om verstrikt te raken in dit verhaal, want zo'n uitwisseling is weliswaar onnavolgbaar, maar net zo universeel. Op sommige pagina's stinkt Ubac naar honden, op de volgende pagina's vergeten we dat hij één is en zien we dat deze twee wezens gewoon van elkaar houden. Het is inderdaad liefde waar we het over hebben. Een onzekere liefde, zonder antwoord maar die ons zonder woorden in spanning houdt. Het is het leven waar we het over hebben. Een intens, bezorgd en vreugdevol leven waarin alles sneller gaat en het een kwestie van onthouden is. We hebben het inderdaad over de dood. Dit ding dat we niet zouden willen, maar dat het bestaan al zijn inhoud geeft. En dat verdomde ding. Die klauwen die je denkt te horen op de vloer en die ruiken, ondanks de regen, zijn voorgoed verdwenen.