In een klein dorpje in China, dat nog niet door de politieke en sociale onrust is getroffen, heeft een nog jonge vrouw zich erbij neergelegd dat haar leven alleen uit werk en ellende zal bestaan.

Samen met haar man, haar schoonmoeder en de kinderen die ze elk jaar baart, ziet ze een leven zonder vreugde maar ook zonder tegenslagen aan zich voorbijgaan.

Op een dag vertrekt haar man naar de stad en keert nooit meer terug.

De kinderen groeien op, de oude vrouw sterft.

Wanhoop en berusting nemen bezit van het hart van de moeder, afgewisseld met korte uitbarstingen van opstandigheid en listige pogingen om de langdurige afwezigheid van haar man in de ogen van het dorp te rechtvaardigen.

Een kortstondige liefdesaffaire overtuigt haar er definitief van dat er voor haar voortaan niets anders meer is dan de zorg voor het voeden en opvoeden van de kinderen.

Maar dat is niet het einde van de vernederingen en het lijden.

Het realisme van Pearl Buck en een enorme tederheid gaan hier hand in hand om het aandoenlijke leven van een Chinese boerin te beschrijven, net als dat van miljoenen anderen, een leven dat door geen enkele vreugde wordt verlicht en dat zich ellendig worstelt, zoals het altijd al is geweest, terwijl de geschiedenis met de eerste executies van communisten alles lijkt te willen veranderen.