Paradox? De dood brengt buitengewone momenten in het leven voort: beheerst, teder, ontroerend, maar ook onverwacht, surrealistisch, grappig en soms zelfs ronduit grappig. Uitvaartdiensten, voorbereiding van de ceremonie, condoleances... Heel snel neemt de realiteit het weer over, materieel, prozaïsch. Hoeveel mensen zitten er rond het buffet? Met andere woorden, het lichaam is nog steeds warm dat je aan koud vlees moet denken. Zo is het, en misschien is het zo. Gedurende de negen dagen rond de dood van een vader - van zijn fatale operatie tot de dag na zijn begrafenis - vertelt dit dagboek de ongelooflijke marathon van een familie die zich rond de vermiste persoon heeft verenigd. De emotie is constant en de humor is vaak aanwezig. Nooit heiligschennend, maar vitaal en ongetwijfeld heilzaam. In de vorm van een eerbetoon aan een vader die „als eerste lachend zou zijn gestorven” ondanks de ongerijmdheid van bepaalde situaties. Omdat het probeert, in de woorden van Oscar Wilde, „licht over ernstige zaken te praten” en vertelt hoe je wakker kunt blijven als de pijn hard toeslaat, is dit volledig onderbouwde getuigenis bedoeld om universeel te zijn. Iedereen zal zich ermee kunnen identificeren en, wie weet, er wat kracht en troost uit putten.