`Roelien wilde het ook helemaal niet uitleggen, dat van Ploon. Het zou verraad zijn. En ze wilde het niet delen. Ploons verhalen waren voor haar, voor haar alleen. Zij had gevraagd: 'Toen jij een kleine meisje was...' Alleen zij. Mamma nooit, de ooms en tantes nooit, niemand. Zelfs opa niet. Niemand kende het meisje van toen. Alleen zij...

...Victorine had van Jans vrouw een teil warm water gekregen en wat soda, en Ploon zat op een stoel en stak een voet naar voren. Ze beet zich alvast op haar lippen en ze was blij dat Victorine het kleine kind naar beneden stuurde. Het bloed was door haar schoenen heen gekomen en toen Victorine haar kousen uittrok slaakte Ploon een gil, niet van pijn, maar om hoe haar voeten eruitzagen.'

Roelien en Ploon zijn vriendinnen - hun band is heel sterk en overbrugt driekwart eeuw, van 1914 tot nu. De verhalen die Ploon over haar jeugd vertelt zijn gruwelijk en droevig, maar romantisch en warm. Bijvoorbeeld als ze het over haar paarden heeft, over Sterre en Joe op haar boerderij in Vlaanderen, tóén