Fine Shabti, een Ancient Egyptian faience ushabti uit de Late Periode (664–332 v.Chr.), 12 cm hoog, met inscriptie van Hoofdstuk VI uit het Boek der Doden, in goede staat.



Fijn shabti ushabti met inscriptie van Hoofdstuk VI uit het Boek der DodenOud-Egypte, Laatste Periode, 26e–30e Dynastie, 664–332 v.Chr.FaienceHoogte: 12 cm zonder sokkel.Herkomst:- Particuliere collectie, Roger de Montégudet (1880–1925), Parijs, Frankrijk.- Particuliere collectie, Parijs, Frankrijk, verkregen via afstamming van bovengenoemde.Conditie: Goed, zie foto’s.Beschrijving:Ushabti van zeer fijne vervaardiging, met een lichtblauwe faience mummiforme figuur met armen gekruist over de borst. In de linkerhand houdt het een schop vast; in de rechterhand een ploeg en het gevlochten koord voor de bijgesleepte zadentassen op de rug. De ushabti staat op een trapeziumvormige basis en wordt ondersteund door een achterpijler. De gezichtsdetails zijn fijn uitgewerkt; de oren steken onder de driesluier naar buiten, en de valse baard is lang en gevlochten, met een licht opgerolde punt.In deze ushabti: Ushabti’s werden in het Oude Egypte vanaf de Eerste Tussenperiode in begrafenissen opgenomen. Hun gebruik nam toe tijdens het Middenrijk, toen de Egyptenaars begon te schrijven in de Dodenboek-inhals—een formule, nr. 472—zodat de ushabti’s zouden antwoorden op de oproep: “De Gewezen N. zegt: ‘O ushabti, die gemaakt bent voor N., als N. opgeroepen wordt om zijn plichten te vervullen, of als enige onaangeneemd werk aan N. wordt opgelegd zoals aan ieder mens in zijn arbeid, zult gij zeggen: hier ben ik. Als N. wordt opgeroepen om degenen die daar werken te controleren, terug te keren naar de nieuwe velden om het land te bewerken, of zand te vervoeren per boot van Oost naar West, zult gij zeggen: hier ben ik. De Gewezen N.’” Deze formule kwam op de ushabti’s zelf te staan, vandaar dat ze in de meeste gevallen geinscibeerd zijn. Vanaf het Nieuwe Rijk werden vele innovaties doorgevoerd, en voorbeelden met langere teksten—die men vond in Hoofdstuk VI van het Boek der Doden—begonnen te prolifereren. Toch bevatte de tekst in veel gevallen alleen de naam van de overledene, of een basisformule, samen met de naam van een verwant of de belangrijkste titels die zij bekleedden.Het Egyptische Leven na de Dood werd begrepen als een afspiegeling van de echte wereld, waar zowel goed als kwaad plaats hadden. Onrechtvaardigen en boosdoeners werden voor eeuwig gestraft, terwijl de rechtvaardigen een comfortabel bestaan konden genieten als reizigers met de zonnengod. Desalniettemin waren de gezegende doden nog steeds verplicht om menselijke behoeften en verantwoordelijkheden na te komen, net zoals ze in het leven deden; iets te eten en te drinken in het hiernamaals was een constante zorg. In het Rijk der Doden, waar alle overledenen—mannen en vrouwen, meesters en dienaren, koningen en koninginnen—onderdeel uitmaakten van een hiërarchische samenleving die door de goden werd bestuurd, werd van iedereen verwacht te arbeiden op de Velde van Iaru. Ze moesten bereid zijn te bewerken, te zaaien en te oogsten.In het aardse leven werden deze basale productie-activiteiten uitgevoerd door degenen die tot de laagste niveaus van de samenleving behoorden. Om dit lot te ontlopen zochten de Egyptenaren een magische oplossing: ze lieten een of meer figuren van henzelf maken om te tonen wanneer de emissarissen van de heersende god Osiris hen opriepen om aan hun verplichtingen te voldoen. Zo waren deze beeldjes, opgenomen in het funerair samengesteld in de tombe, beelden die zowel de meester als de dienaar vertegenwoordigden.Ze staan bekend als ushabti’s, de eerdere term was sabty of shabty, afgeleid van sawab, wiens betekenis overeenkomt met het Griekse woord “persea,” een heilige boom waaruit de oude Egyptianen begonnen met het maken van deze funeratie-figuren. Het was tijdens de Derde Tussenperiode, in de 21e Dynastie, rond 1080 v.Chr., dat de term wsbty—dat wil zeggen “ushabti” begon te worden gebruikt. Vanaf dat moment is “ushabti” afgeleid van het werkwoord wsb, “antwoorden,” wat “degene die antwoordt” betekent.Ushabti’s werden aanvankelijk van was gemaakt, vooral in het begin; later werden ze van hout gemaakt, en tegen het einde van het Middenrijk begon steen te worden toegepast. Vanaf het Nieuwe Rijk werd faience het materiaal bij uitstek. Het is bekend dat ze in massa werden geproduceerd dankzij de bewaring van mallen en omdat in sommige gevallen de gegraveerde teksten onvolledig waren, het ontbreken van de naam van de eigenaar. Hun populairste vorm was die van een mummy, totdat in het einde van de 18e Dynastie figuren werden ingevoerd die met alledaagse kleding waren versierd. Velen droegen gereedschappen voor het werken van het land, zoals manden, pikken of schoppen, verwijzend naar de taken die zij in het Hiernamaals namens hun meesters zouden moeten uitvoeren. Hun iconografie, teksten, materialen, kleuren en plaatsing in de tombe kunnen extra symbolische betekenissen suggereren.Soms werden ze geplaatst in houten dozen, die rijkelijk versierd konden zijn of erg eenvoudig. Tijdens het Nieuwe Rijk werden ze zelfs geplaatst in miniatuur sarcofagen.Hoewel ze in eerste instantie werden beschouwd als kopieën van de overledene, werden ze in het Nieuwe Rijk en daarna gezien als dienaren of een soort slaaf van de levenloze eigenaar, wat leidde tot de productie van grote hoeveelheden. Aanvankelijk werd er maar één ushabti gemaakt voor de overledene; echter, in de loop van verschillende dynastieën werden grote aantallen van deze figuren geproduceerd: 365 arbeiders-shabti’s, één voor elke dag van het jaar, bestaand uit mannen en vrouwen, waaronderSpecialisten in verschillende activiteiten. Ze werden soms aangestuurd door 36 opzichters, herkenbaar aan hun kielen, één voor elke tien arbeiders-shabti’s (vandaar dat ze bekend staan als “chefs of ten”). Het aantal bedraagt meer dan 400 exemplaren en werd de standaard tot het einde van hun productie in de Ptolemaeïsche Periode (332–30 v.Chr.). Zo’n angst om deze taken te verrichten die Osiris van hen eiste, was zo groot dat in sommige begrafenissen extra ushabti’s werden opgenomen als “substituten” voor de hoofdfiguren.Het is logisch te veronderstellen dat geen enkele farao dit soort arbeid met eigen handen zou willen verrichten, dus wanneer nodig las hij de inscriptie die op het lichaam van de ushabti stond voor, en het zou tot leven komen om de oproep te beantwoorden, en hem te vervangen in het werk.Faience ushabti’s werden gemodelleerd volgens een tweedelige mal. De naad werd vervolgens verwijderd en terwijl het pasta nog vochtig was, werden de details van de figuur verfijnd en de registers uitgezet waarop de hiërogliefeninscripties werden gegraveerd. Dit proces maakte elk ushabti uniek, zelfs als dezelfde mal werd gebruikt. Faience is een materiaal samengesteld uit fijn zandgesteente, gebonden met een soda-gebaseerde silicaat (natron en bicarbonaat afgeleid van natron). Gefired in een oxidatieve atmosfeer bij circa 950°C, leverde het mengsel een geglazuurd oppervlak op, aangezien de carbonaten een glasachtige laag op het oppervlak vormden. Het was een eenvoudig proces en daardoor een goedkoop materiaal. Groene en blauwe tinten werden bereikt door kleine hoeveelheden koperen oxide toe te voegen, gewonnen uit malachiet of azure . RODE tinten werden geproduceerd met ijzeroxide, diepe blauwen met kobalt en zwart door ijzer- en mangaanoxiden met water te mengen. Het was genoeg om de gewenste details met een penseel aan te brengen vóór het bakken om verschillende kleuren te bereiken.


Hét online veilinghuis voor jou!

Catawiki is het meest bezochte online platform in Europa voor bijzondere objecten geselecteerd door experts, en biedt wekelijks meer dan 65.000 objecten aan voor de veiling. Het is onze missie om onze klanten een spannende en probleemloze ervaring te bieden bij het kopen en verkopen van bijzondere, moeilijk te vinden objecten.


Waarom Catawiki?

Lage veilingkosten

Al onze objecten zijn gecontroleerd door onze 240+ experts

24/7 meebieden in onze app

Biedingen zijn alleen geldig via de website van Catawiki.