Roland is dood. Brandweerlieden vonden hem met zijn hoofd in de hondenbak. Ze komen om het lichaam te verwijderen en van de poedle af te komen door het toe te vertrouwen aan zijn buurman, een man van in de veertig, werkloos, heel alleen. Roland is al een week dood. Zijn buurman kende hem niet echt, maar hij had het moeten weten: hij hoorde de liedjes van Mireille Mathieu niet meer achter de muur. Hij schept uit de hond en vervolgens uit de urn met de as van de overledene. Wat te doen met dit zware erfgoed vol haren en keramiek? De buurman zal er alles aan doen om er vanaf te komen, maar wil hij dat echt? Dit boek is een UFO. De kracht van woorden en de enorme gevoeligheid die ervan uitgaat, zorgen ervoor dat het een spoor achterlaat en dat we het met spijt achterlaten.