Lorient: de meedogenloosheid van de Atlantische Oceaan.

Auteur: Philippe Lamarque.

Redacteur (s): SIDES, 2002.

Paperback, in formaat 21 x 30 cm, 120 pagina's.

Lorient beleefde vijf eindeloze oorlogsjaren. Daar werd op 21 juni 1940, een paar uur voor de wapenstilstand, een eregevecht gevoerd, en toen viel het lot over de ongelukkige stad:
- Uncle Sam stuurt een garnizoen vergeten als blauwe tunieken naar de westelijke woestijn, maar deze troep is niet van plan de stad te veroveren, die ze graag maskeren.
- De FFI probeert in lompen en zonder middelen, nog miserabeler dan de vrijwilligers van het tweede jaar, het Franse leger te vertegenwoordigen, op een vergeten front en van twijfelachtig belang. Hun goede wil compenseerde hun tactische zwakte nauwelijks.
- Een Duitse generaal transformeert de Festung in het echte gehucht van Marie Antoinette in Versailles. Hij organiseerde een burgerlijk leven als herenboer, met een boerderij, een moestuin, een distilleerderij, een zeep- en schoenpoetsfabriek, een dagblad, in een apocalyptische sfeer die een voorbode is van de Mad Max-films.
- Een garnizoen van Russische en Oekraïense vrijwilligers speelt vrijdag bij Robinson Crusoe's. Ze worden uiteindelijk overgedragen aan de kannibalen van de Goelag.
- Wat er nog over is van de burgerbevolking heeft te lijden gehad onder de verschrikkelijke bombardementen van de geallieerde luchtvaart en vervolgens onder de ontberingen van het beleg, maar sommige handelaren verkopen oorlogsvoorraden aan de Duitsers die het volledige bedrag betalen.
- Ondanks alle schijnbare absurditeiten die in deze stoel aan het licht komen, wordt Lorient het embleem van de stijl en methoden die zijn opgelegd door de Nieuwe Wereldorde van Yalta, herinnert het aan de Torres Vedra-lijn uit de tijd van Napoleon en is het een voorbode van de Flexible-Response, geformaliseerd door het Pentagon.
Deze dwaasheden duurden tot 10 mei 1945. Het is nog steeds de meest kolossale onderzeebootbunker ter wereld.
Zo verdwijnt een van de juwelen van Bretagne, de glorie van de Oost-Indische Compagnie, die littekens draagt die vandaag de dag nog steeds onuitwisbaar zijn.