Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden draagberries veelvuldig gebruikt door medisch personeel om zwaargewonde militairen van het slagveld naar eerstehulpposten en vervolgens naar ambulances te vervoeren. Britse draagberries uit die tijd bestonden uit twee houten stokken met daartussen een doek van zeildoek; het geheel werd op spanning gehouden door een metalen beugel. Deze draagberries zijn vaak te zien op oorlogsfoto's. Ze werden – heel toepasselijk – door brancardiers het slagveld op gedragen. Het gewicht van de gewonde en de draagberrie moest door twee brancardiers worden gedragen; zoals men zich kan voorstellen, werd dit al snel erg zwaar. Het was van groot belang dat de gewonde zo min mogelijk schokken te verduren kreeg. Om het werk van de brancardiers te verlichten en de gewonde beter te beschermen, kregen zij daarom speciale draagriemen uitgereikt. Deze riemen zijn gemaakt van stevig bandmateriaal, voorzien van een vaste lus aan het ene uiteinde en een verstelbare lus aan het andere: