Een paar kilometer van Oslo verheft het psychiatrisch ziekenhuis in Gaustad zijn donkere massa tussen de besneeuwde pijnbomen. Inspecteur Sarah Geringën werd ter plaatse geroepen voor een zelfmoord en voelde meteen dat er niets klopte. Patiënt 488, zo genoemd naar de littekens op zijn voorhoofd, verstijfde van de dood, een stille schreeuw op zijn lippen — een kreet van oerangst. Na een niet aflatende aftelling ontdekt Sarah een duizelingwekkende waarheid over een van de vragen die ieder van ons achtervolgt: leven na de dood...