||boek: Het voeren van de rat|Drijfveren van een bergbeklimmer|vertaling: Titia Rutten-Kooistra|Veen

||door: Al Alvarez

||taal: nl
||jaar: 1988
||druk: ?
||pag.: 127p
||opm.: paperback|zo goed als nieuw|bladrand vertoont vlekjes

||isbn: 90-204-1866-1
||code: 1:000909

--- Over het boek (foto 1): Het voeren van de rat ---

'Feeding the Rat. Als je al een tijd niet hebt kunnen klimmen (zoals nu in Coronatijd) krijgt ons innerlijke ratje honger en moet het gevoerd worden. We hebben het niet over de behoefte om een klimhal te bezoeken, maar over de behoefte, de honger, om uit de saaie maatschappelijke routine te stappen om met klimmaten een of ander krankzinnig avontuur aan te gaan. Mo Anthoine, de hoofdpersoon in dit liefdevolle portret van Al Alvarez, behoorde tot de beste Britse rotsklimmers van zijn tijd. Hij was een bescheiden man. In tegenstelling tot zijn maten Bonnington en Scott vermeed Mo liever de grote landenexpedities naar Everest en K2 (hoewel hij zich hiervoor wel eens liet overhalen) om op minder bekende plekken, zoals de Trango Towers en de Ogre zijn 'ratje te voeren'.

Lees Feeding The Rat als je wil lezen hoe Al Alvarez samen met Clive Rowland het leven van Doug Scott en Chris Bonnington heeft gered op de flanken van de Ogre. Maar lees het vooral als je een liefdevol portret wil lezen van een vriend en een klimmer die de schijnwerpers vermeed maar wel verdiende. Mo Anthoine overleed in 1988 aan de gevolgen van een hersentumor. Schrijver, dichter en amateurklimmer Al Alvarez overleed in 2019, 90 jaar oud.'

[bron: https--nkbv.nl/actueel/blog/de-hoogtelijnredactie-deelt-favoriete-bergboek-of-film.html]

Feeding the Rat Is a book authored by Al Alvarez, the text explores a central theme of the psychological drive to climb mountains. In this book, Al Alvarez frequently relates the philosophy and biographical stories of his companion Mo Anthoine to convey the emotional range that can be experienced in a life of mountaineering. Mo was a passionate climber who has been described as equal in skill to more famous mountaineers of the era such as, Chris Bonington, or Doug Scott.

Title: Feeding the Rat
Author: Al Alvarez
Language: English
Genre: non-fiction, mountaineering, climbing
Publisher: Bloomsbury
Publication date: 1988

The overall focus is on mountaineering adventures with a philosophical air. In Feeding the Rat, Al Alvarez discusses the emotions at the heart of climbing and how a deeper knowledge of the self can be gained through suffering, strife, and challenge. The author leads the reader through a dissection of the spiritual and soulful elements within the sport of mountaineering. Comedic relief is dispersed almost as widely as loose strands are in a frayed rope -- there some big falls described in its chapters, such as the ill-fated Ogre mountain expedition.

Structurally, the chapters are not always thematically connected and aren't always about mountaineering which adds a sprinkling of the unexpected, in this sense, the Feeding the Rat breaks from the traditional style of mountaineering books of the period which tended to keep an unwavering focus on expedition experience. Feeding the Rat doesn't solely focus on mountaineering it also delves into home improvement, running a business making and selling outdoor equipment, as well as, touching on the bonds of friendship.

Chapters

• Llanberis
• The Dolomites
• Epics
• Tyn-y-Ffynnon
• Road to Roraima
• Feeding the Rat
• The Pleasure Principle
• Snowdon Mouldings
• The Mission
• The Old Man of Hoy
• Everest

Reception and notable reviews

Feeding the Rat has been a literary staple amongst the climbing and mountaineering community, and is heralded as an effective means to describe the attraction of climbing to non-climbers. In the same year of its release the book was praised in a New Yorker profile. Feeding the rat remains in print.

Unconventional book title

The name derives from a phrase Mo Anthoine commonly uses to describe his need to go climbing, he calls it "feeding the rat". A quote from the book describes the title "That's why I like feeding the rat. It's a sort of annual check-up on myself. The rat is you, really. It's the other you, and it's being fed by the you, you think you really are". A related quote by Mo Anthoine and included in the book is as follows, "To snuff it without knowing who you are and what you are capable of, I can't think of anything sadder than that."

[source: wikipedia]

--- Over (foto 2): Al Alvarez ---

Alfred Alvarez (5 August 1929 - 23 September 2019) was an English poet, novelist, essayist and critic who published under the name A. Alvarez and Al Alvarez.

Alfred Alvarez was born in London, to an Ashkenazic Jewish mother and a father from a Sephardic Jewish family. He was educated at The Hall School in Hampstead, London, and then Oundle School and Corpus Christi College, Oxford, where he took a First in English. He was subsequently elected as a Jane Eliza Procter Visiting Fellow at Princeton University. After teaching briefly in Oxford and the United States, he became a full-time writer in his late twenties. From 1956 to 1966, he was the poetry editor and critic for The Observer, where he introduced British readers to John Berryman, Robert Lowell, Sylvia Plath, Zbigniew Herbert, and Miroslav Holub.

Alvarez was the author of many non-fiction books. His renowned study of suicide, The Savage God, gained added resonance from his friendship with Plath. He also wrote on divorce (Life After Marriage), dreams (Night), and the oil industry (Offshore), as well as his hobbies of poker (The Biggest Game In Town) and mountaineering (Feeding the Rat, a profile of his frequent climbing partner Mo Anthoine). His 1999 autobiography is entitled Where Did It All Go Right?

His 1962 poetry anthology The New Poetry was hailed at the time as a fresh departure. It championed the American style, in relation to the perceived excessive 'gentility' of British poetry of the time. In 2010, he was awarded the Benson Medal by the Royal Society of Literature.

In July 1989 Alvarez made an extended appearance on the Channel 4 discussion programme After Dark to discuss gambling alongside, among others, Victor Lownes and David Berglas. Alvarez was portrayed by Jared Harris in the 2003 film Sylvia, which chronicles the troubled relationship between Plath and her husband Ted Hughes.

He died at the age of 90 from viral pneumonia. He was survived by his second wife, Anne, and by their children, Luke and Kate. Another son, Adam, from his first marriage, with Frieda Lawrence's granddaughter, Ursula Barr, predeceased him. He is buried in Hampstead Cemetery.

In 1990 the British Library acquired Alvarez's archive consisting of correspondence, and papers relating to his poetry, prose publications and scripts for stage, film, radio and television.

Selected works

• The Shaping Spirit (1958)
• The School of Donne (1961)
• The New Poetry (1962)
• Under Pressure (1965)
• Beyond All This Fiddle (1968)
• The Savage God (1972)
• Beckett (Fontana Modern Masters, 1973)
• Hers (1974)
• Hunt (1979)
• Life After Marriage (1982)
• The Biggest Game in Town (1983)
• Feeding the Rat (1988)
• Day of Atonement (1991)
• Night (1995)
• Where Did It All Go Right? (1999)
• Poker: Bets, Bluffs, and Bad Beats (2001)
• New & Selected Poems (2002)
• The Writer's Voice (2005)
• Risky Business (2007)
• Pondlife (2013)

[source: wikipedia]

Het einde - Al Alvarez, 5 augustus 1929 - 23 september 2019 [2019-10-09]

Misschien was dichter en criticus Al Alvarez de man die Sylvia Plath van haar zelfmoord had kunnen weerhouden. Maar Alvarez had het al zwaar genoeg met zijn eigen demonen.

Toen Al Alvarez literair criticus werd, zei hij eens in een radio-interview, was dat nog een voorname bezigheid. Het was weliswaar niet zo goed als 'mijn zoon de dokter', maar stond op ongeveer gelijke voet met 'mijn zoon de tandarts'. Maar je kunt zeggen dat Alvarez' positie nog voornamer was: de kans dat je als dichter doorbreekt is klein, de kans dat je naam maakt als criticus nog kleiner, maar de kans dat je als bloemlezer doorbreekt is vergelijkbaar met een kameel die door het oog van de naald gaat.

Toch deed Alvarez het. In 1962 stelde hij voor uitgeverij Penguin de anthologie The New Poetry samen, een bundel die meteen als een kanonschot door de Britse literaire wereld galmde. Britse poëzie, schreef hij, was op dat moment 'een cult van onpersoonlijkheid', het leed aan deftigheid, het was 'stom, parasitair en verwaand' en werd vertegenwoordigd door 'tamme apostelen'. Wat nodig was, was poëzie die emotionele risico's nam, die flirtte met emotionele ineenstorting en zelfdestructie. De bloemlezing werd een bestseller. Alvarez stelde een groep jonge dichters aan een groot publiek voor: Ted Hughes, John Berryman, Robert Lowell. In een tweede editie voegde hij twee namen toe: Sylvia Plath en Anne Sexton.

Met de kennis van later hangt die term 'zelfdestructie' over de bundel heen als een grauwsluier. John Berryman pleegde zelfmoord in 1972, Anne Sexton in 1974, en op het moment dat de tweede editie verscheen, in 1966, had Sylvia Plath al zelfmoord gepleegd.

Met Plath zou hij altijd verbonden blijven in de literaire geschiedschrijving. Alvarez, een zoon van joodse ouders in Londen, was een vriend van het echtpaar Hughes en Plath geweest. Ze verkeerden in dezelfde cirkels, schreven voor dezelfde literaire bladen. Toen ze uit elkaar gingen, ging Alvarez - een beetje zoals je na een scheiding meubels verdeelt - naar Plath. Ze was veranderd in het jaar van de scheiding, schreef hij later: 'Ze was niet langer stil en ingetogen, de huisvrouwvormige appendix van een krachtige echtgenoot, ze leek steviger, solide.'

Plath kwam bij hem thuis, Alvarez schonk haar een glas whisky in, ze ging op de grond zitten en terwijl ze het ijs tegen het glas liet tikken las ze haar versgeschreven gedichten voor. Alvarez werd zo een van de eerste, zo niet de eerste, toehoorder van inmiddels gecanoniseerde gedichten als 'Lady Lazarus', 'Daddy' en 'Ariel'.

Er was poëzie nodig die emotionele risico's nam, flirtte met zelfdestructie

Hij moedigde haar aan, gaf kleine tips. Zelf zou hij zeggen dat de relatie een beetje leek op die van een professor en zijn favoriete pupil, maar later werd daaraan getwijfeld. Was er niet een dubbelzinnige reden waarom Ted Hughes in zijn gedicht 'Telos', over de laatste dagen van Plath, het heeft over 'te veel Alpha's' en door het hele gedicht woorden die met een A beginnen met een hoofdletter schrijft? Wiens initialen, merkten meerdere commentatoren op, bestaan uit twee hoofdletters A? In de Hughes-biografie die Jonathan Bate in 2015 publiceerde, schreef Bate dat Plath in haar dagboek had geschreven dat zij en Alvarez zich 'met een zekere bezigheid' vermaakten toen de telefoon ging; ze zou haar voet op zijn penis hebben gelegd, zodat hij 'niet onbehoorlijk gekleed was om op te nemen'. Literaire journalisten probeerden dit tevergeefs te bevestigen; het dagboek was Plath was vernietigd door Hughes, Bate had het citaat slechts van horen zeggen en Alvarez had de affaire altijd ontkend.

Alvarez zag Plath voor het laatst op kerstavond 1962. Ze had hem uitgenodigd om te komen eten, maar hij bleef slechts voor een borrel en haastte zich weg. Hij wist wat er aan de hand was en hij kon het niet opbrengen. In het bbc-radioprogramma Desert Island Discs zei hij in 2000: 'Ze wilde dat ik bleef, ze wilde hulp. Ik dook weg. Het is niet een moment in mijn leven waar ik trots op ben, maar mijn leven was gecompliceerd.' Anderhalve maand later pleegde Plath zelfmoord.

Alvarez herkende Plaths wanhoop, omdat het zijn wanhoop was geweest. Twee jaar daarvoor had hij zelf een suïcidepoging gedaan. Hij was begin dertig, zijn huwelijk liep op zijn einde, hij had geen idee hoe hij volwassen moest leven. 'De jongen Al slikte de pillen, de man Al overleefde', zei hij later. Hij was niet sterk genoeg om Plath te helpen, dacht hij, ze zou hem mee hebben getrokken de dood in.

In 1972 schreef hij een essayachtige memoir over zelfmoord, The Savage God, dat in delen werd voorgepubliceerd in The Observer. Over Plath schreef hij dat haar dood niet helemaal bewust was, maar dat haar poëzie zo verankerd raakte met de dood, dat hoe meer ze schreef, hoe nabijer de dood werd. Hughes wist dat het Observer-stuk foute boel betekende; in de bij Privé-domein gebundelde brieven Ik wil nooit vergeven worden staat zijn paniekerende brief aan Alvarez. Zijn theorieën deden niet anders 'dan op elegante wijze vermaak leveren' en ervoor zorgen dat haar gedichten uitsluitend nog als voorbode van haar zelfmoord gelezen zouden worden. Nog erger was het voor hun kinderen, schreef Hughes: 'In feite heb je hen beroofd van haar dood, en van een natuurlijke manier om haar dood te verwerken.'

In haar boek The Silent Woman (1994), over het postume bestaan van Plath, schreef Janet Malcolm dat Alvarez met zijn memoir de mythe vormde dat Plath de zielige, timide verlaten vrouw was, en Hughes het roofdier van een echtgenoot. Dat was veel meer dan Alvarez had gewild. Hij trok een tweede stuk over Plath in. Maar het was te laat. The Savage God werd een bestseller en de Sylvia Plath-mythe werd groter dan Alvarez en Hughes ooit hadden kunnen bedenken.

Joost de Vries [bron: https--www.groene.nl/artikel/al-alvarez-5-augustus-1929-23-september-2019]

Al Alvarez - 1929-2019

Portrait of poet Alvarez Al

Poet, critic, and nonfiction writer Alfred Alvarez was born in London and educated at Oxford University. At age 28, Alvarez was the youngest person ever chosen by Princeton University to deliver the Christian Gauss lectures. He served as poetry critic and editor for The Observer from 1956 until 1966, where he was an early advocate of Sylvia Plath's poetry.

In his poems, Alvarez often engaged themes of love, survival, and loss. In a 2013 interview with Ted Hodgkinson for Granta, Alvarez stated, "Poetry is certainly about pitting yourself against the unknown. The thing about a poem is that you've got to get it right. And you've got to get it all right. If there's one word wrong, then the whole thing won't work. It can be a 500 line or 5 line poem, it doesn't matter. You get stuck on that word that isn't right. You know the poem isn't going to be finished until it all clicks into place." "[Alvarez's] lean and unadorned language often accrues power from a jazzy kind of improvisatory technique-brief staccato phrases rubbing and jostling against each other," observed Martyn Crucefix in a 2003 review of Alvarez's New & Selected Poems for Poetry London.

He published as both A. Alvarez and Al Alvarez. His poetry collections include Apparition (1971, with paintings by Charles Blackman), Autumn to Autumn and Selected Poems 1953-1976 (1978), and New & Selected Poems (2002). His scholarly books on writers and creativity include The Shaping Spirit: Studies in Modern English and American Poets (1958), The School of Donne (1961), The Savage God: A Study of Suicide (1971), and The Writer's Voice (2005). Alvarez edited the poetry anthologies The New Poetry: An Anthology (1962, revised in 1986) and The Faber Book of Modern European Poetry (1992).

Alvarez was the author of numerous additional books of nonfiction and memoir, including Beyond All This Fiddle: Essays 1955-1967 (1968), The Biggest Game in Town (1983), Poker: Bets, Bluffs, and Bad Beats (2001), Risky Business: People, Pastimes, Poker and Books (2009), Feeding the Rat: A Climber's Life on the Edge (2001), and Pondlife: A Swimmer's Journal (2013).

Alvarez lived in London until his death in 2019.

[source: https--www.poetryfoundation.org/poets/al-alvarez]