||boek: Mijn dorp in Mozambique|vertaling: Anke ten Doeschate|René van Veen|Meulenhoff

||door: Lisa St Aubin de Terán Rynveld

||taal: nl
||jaar: 2007
||druk: ?
||pag.: 335p
||opm.: paperback|zo goed als nieuw

||isbn: 978-90-290-8064-4
||code: 1:002064

--- Over het boek (foto 1): Mijn dorp in Mozambique ---

Toen Lisa St Aubin de Terán enkele jaren geleden voor het eerst door Mozambique reisde,werd ze op slag verliefd op het land en de cultuur. Diep in haar hart wist ze dat ze had gevondenwaar ze intuïtief altijd naar op zoek was geweest. Tijdens de vele bezoeken die volgden,maakte ze talloze vrienden en raakte ze nauw betrokken bij de bewoners vanhet dorp Cabaceira Pequena. Deze plek is zo afgelegen dat slechts weinigen hem hebbenbezocht. Uiteindelijk keerde Lisa St Aubin de Terán het westerse leven de rug toe en vestigdezich in dit primitieve dorp zonder elektriciteit, zonder stromend water en zonder hetwesterse comfort. Altijd al heeft ze de behoefte gevoeld om mensen te helpen en hierkan ze de dorpsbewoners met raad en daad bijstaan. Ze gaat met hen aan de slag en zet eenschool, een ecoboerderij en andere gemeenschapsprojecten op en zorgt voor de aanleg vanwaterputten. Het gebrek aan de westerse luxe wordt gecompenseerd door het dorp dat aaneen paradijselijk strand ligt, door het heerlijke weer, het warme zeewater, de harmonie ende spiritualiteit die ze er vindt. Ze begint er een nieuw leven.Lisa is dan wel een dromer, maar ook een schrijver in hart en nieren. Mijn dorp in Mozambiqueis het fascinerende verslag van een vrouw die haar hart volgt en haar bestemmingvindt aan de kust van Mozambique.

[bron: flaptekst]

mozambique [2014-08-18]

Mijn dorp in Mozambique van Lisa ST Aubin De Teran is aan te bevelen.

een boeiend boek geschreven door een boeiende en bevlogen vrouw.

Mozambique was nog niet zo lang geleden (m.n. het Noorden) een vergeten plek wat zij in het boek onder de aandacht brengt in een persoonlijk verhaal.

Lees en beleef dit boek: een persoonlijke beleving en een stuk geschiedenis over dit bijzonder mooie land in Afrika!!

cochabamba [bron: https--www.bol.com]

mijn dorp in Mozambique [2008-07-03]

Als of dit boek op mijn pad kwam....hebben fam. in Moz. vlak bij de plaats waar dit boek speelt ...het heeft mijn beeld erg verbreed. Levensecht geschreven ..het verschil in cultuur duidelijk in "beeld" gebracht. De schrijnende armoede. Deze mensen hebben bijna niets, behalve hun optimisme en blije aard. Meeslepend en echt gebeurt. wie "iets" met Afrika heeft moet dit boek lezen. Beeldvormend en om aandacht roepend....!!!

Marknesse [bron: https--www.bol.com]

chaotisch [2008-07-28]

Jammer, het boek begon leuk, maar ze springt van de hak op de tak en niet in een logsiche volgorde. Toch staan er wel mooie verhalen in. Maar als geheel erg onduidelijk. Lang over gedaan om het boek uit te lezen.

gebruiker [bron: https--www.bol.com]

[2008-12-31]

Lisa St Aubin de Terán (geb. 1953) heeft heel wat omzwervingen achter de rug. Als 17-jarige huwde ze met een Venezolaanse aristocraat. Na hun scheiding trouwde en scheidde St Aubin nog twee keer, resp. met een dichter en een kunstenaar. Haar levensloop bracht haar in veel verschillende landen en kreeg zijn neerslag in flink wat autobiografische boeken en romans. In 2003 toog ze met de Nederlandse cameraman Van Deth, die later haar levenspartner zou worden, naar Noord-Mozambique om er een documentaire te maken. Tussen de Terán en Mozambique was het liefde op het eerste zicht. Ze maakte nader kennis met de bewoners van het dorp Cabaceira Pequena. De schrijfster richte er de Tëranstichting op, met als doel het verbeteren van de basisvoorzieningen van de bevolking. Zij heeft samen met de lokale bevolking onderwijsvoorzieningen uit de grond gestampt en is er 'thuisgekomen'. Mijn dorp in Mozambique is het relaas van deze nieuwe etappe in het leven van Lisa St Aubin de Terán. Het is een warm, positief boek, een lofzang op de levensvreugde van de Afrikanen. Enthousiast geschreven, dat wel, maar daardoor soms een klein beetje drammerig en belerend. Dat gaat helaas ook een beetje ten koste van de overtuigingskracht.

Geert Swaenepoel [bron: https--oudenaarde.bibliotheek.be]

De bekende schrijfster heeft een stichting opgericht, de Tëranstichting met als doel het opzetten van gemeenschapsvoorzieningen in Afrika, zoals scholen en waterputten. Ze concentreert zich op een klein afgelegen dorp in Mozambique, zonder elektriciteit; ze gaat daar ook een tijdje wonen. Het boek begint nogal chaotisch, maar langzaamaan komen de stichting en haar doel in zicht. Het verslag is een lofzang op de Afrikaanse cultuur. Toch kan ze niet verhinderen dat het boek op een of andere manier westers autoritair overkomt; enige ego-tripperij is haar niet vreemd. Afgezien daarvan een positief boek over de kracht van de Afrikanen. Het eindigt met een overzicht van de gerealiseerde projecten. De schrijfster heeft veel gereisd en schreef veel autobiografische verslagen en romans. Ze woonde enige tijd in Amsterdam.

Alice Grob [bron: nbd biblion]

Mijn dorp in Mozambique [2015-01-19]

Toen ik begin december even terug thuis was in Bergen op Zoom lag er een pakketje op me te wachten. Het was al half september verstuurd door Trienette - de schat. Op het bijgevoegde kaartje schrijft ze: "9.9.14 Harlingen. Dag lieve vriend, ik kocht dit boek in 2013 voorafgaand aan je huwelijk. Misschien ken je 't wel, dan geef je 't maar aan je buren of Willem of ... alles is goed! Liefs. Je Trienette"

Nee, ik ken het boek niet en ik ken de schrijfster niet. Een mooie foto op de kaft. Duidelijk genomen aan de oostkust van Afrika. Ik neem het boek mee in mijn bagage naar mijn andere thuis - in Mozambique. Jammer voor de buren of Willem of ...

Zondagnamiddag kan ik mijn draai niet goed vinden. Ik probeer wat te internetten maar dat gaat te moeizaam. In gedachte ben ik meer in Woensdrecht bij een feest dat ik mis door de grote afstand. Ik ben in twee boeken tegelijk bezig maar heb in geen van beiden zin. Ik herinner me het cadeautje van Trienette.

Op de achterzijde van het boek staat het als volgt verwoord: "Toen Lisa St Aubin de Terán enkele jaren geleden voor het eerst door Mozambique reisde, werd ze op slag verliefd op het land en de cultuur. Diep in haar hart wist ze dat ze had gevonden waar ze intuïtief altijd naar op zoek was geweest. Tijdens de vele bezoeken die volgden, maakte ze talloze vrienden en raakte ze in het bijzonder betrokken bij de bewoners van het dorp Cabaceira Pequena. Deze plek is zo afgelegen dat slechts weinigen hem hebben bezocht. Uiteindelijk keerde Lisa St Aubin de Terán het westerse leven de rug toe en vestigde zich in dit primitieve dorp zonder elektriciteit, zonder stromend water en zonder het westerse comfort. Altijd al heeft ze de behoefte gevoeld om mensen te helpen en hier kan ze de dorpsbewoners met raad en daad bijstaan. Ze gaat met hen aan de slag en zet een school, een ecoboerderij en andere gemeenschapsprojecten op en zorgt voor de aanleg van waterputten. Het gebrek aan de westerse luxe wordt gecompenseerd door het dorp dat aan een paradijselijk strand ligt, door het heerlijke weer, het warme zeewater, de harmonie en de spiritualiteit die ze er vindt. Ze begint er een nieuw leven. Lisa is dan wel een dromer, maar ook een schrijver in hart en nieren. Mijn dorp in Mozambique is het fascinerende verslag van een vrouw die haar hart volgt en haar bestemming vindt aan de kust van Mozambique."

Ik ben op pagina 116 en ik ben helemaal blij en gelukkig. Wat een mooi boek. De schrijfster neemt me mee naar Cabaceira Pequena, haar dorp aan de Indische oceaan, niet ver van Ilha de Moçambique in de noordelijke provincie Nampula. Een totaal afgelegen gebied bijna tweeduizend kilometer van Maputo. Een uiterst arme streek. Ik herken veel van wat ze schrijft maar ben ook verbijsterd hoe weinig ik nog weet van dit grote land en van de traditionele gebruiken. De Engelse titel van het boek luidt: 'Mozambican Mysteries'. Ik vind zowel de Nederlandse als de Engelse titel juist getroffen. Het boek inspireert me om de komende tijd wat meer aandacht te besteden aan Mozambikaanse gebruiken. Ik ga daarover proberen te bloggen. Af en toe. En mogelijk ga ik wat mooie citaten (wetenswaardigheden, details, lokale gebruiken, etc) uit het boek toevoegen aan mijn blog.

Laat ik dus eindigen met een eerste citaat. Pag 14/15 "Niet alleen hebben Afrikaanse dorpen als de Cabaceiras een democratie ontwikkeld (die zo met het dagelijks leven is verweven dat ze niet meer opvalt, geen naam heeft, en waar verder niet prat wordt op gegaan zoals in andere landen), deze zogenaamd 'achtergebleven' dorpen kennen een vorm van democratie die écht werkt, die mensen werkelijk vertegenwoordigt, en alle leden van de gemeenschap gelijke kansen biedt. Het idee van de welzijnsstaat ontstond hier enkele eeuwen geleden al. De rest van de wereld wordt al generaties lang verpest door verkiezingspropaganda en politiek fanatisme, maar hier zitten de dorpelingen onder een boom, bespreken de problemen en lossen die op. Als men hier niet straatarm was, dan zou dit het politieke Utopia zijn. Zoals wel vaker geldt voor een 'als', is dit een grote 'als'. Het is een kolossale 'als'. Het maakt een schijnvertoning van deze samenleving, van deze mensen, hun leiders, hun kinderen, en hun hoop en dromen. Uit pure hebzucht heeft het luisterrijke Westen dit dorp en duizenden soortgelijke dorpen armoede opgelegd. In een wereld waar een mondelinge overeenkomst bindend was, was het voor de Europeanen een koud kunstje om al het land in te pikken. Desmond Tutu vatte het eens mooi samen: 'Toen de missionarissen naar Afrika kwamen, hadden zij de bijbel en wij het land. "Laat ons bidden", zeiden we. We sloten onze ogen. Toen we ze weer opendeden, hadden wij de bijbel en zij het land.' Toen de inwoners van de Cabaceiras hun ogen openden, hadden de Portugezen hun land met juridische contracten in beslag genomen."

Koen Schyvens [bron: https--koenschyvens.wordpress.com/2015/01/19/mijn-dorp-in-mozambique]

--- Over (foto 2): Lisa St Aubin de Terán Rynveld ---

Lisa St Aubin de Terán (Londen, 2 oktober 1953) is een Engels schrijfster.

Lisa St Aubin de Terán werd in 1953 geboren als dochter van de Brits-Guyaanse schrijver Jan Carew en Joan Mary Murray. Ze groeide op in Londen. Haar werk is deels autobiografisch, deels fictie.

In De Hacienda beschrijft ze hoe ze op jonge leeftijd met haar eerste echtgenoot Jaime Téran op een afgelegen boerderij in de Andes (Venezuela) ging wonen.

Haar tweede echtgenoot was de Schotse dichter en romanschrijver George MacBeth. In 1982 publiceerde ze haar eerste roman Keepers of the House (Hoeders van het huis). In 1983 volgde The Slow Train to Milan (De stoptrein naar Milaan) In 1983 verhuisde ze naar Wiggenhall St. Mary Magdalen in Norfolk.

Haar derde echtgenoot was de schilder Robbie Duff Scott, met wie ze naar Umbrië (Italië) verhuisde. Ze beschreef haar leven met hem in A Valley in Italy (Een huis in Italië) (1995).

Ze heeft drie kinderen, onder wie dochter Iseult Teran, die ook schrijfster is. Ze leeft met haar vierde echtgenoot, de Nederlandse cameraman Mees van Deth in Mossuril, Nampula, Mozambique. Deze fase in haar leven is beschreven in Mozambique Mysteries (Mijn dorp in Mozambique) (2007).

In 2004 heeft ze de Terán Foundation opgezet. Deze stichting heeft diverse projecten opgezet in Mossuril, Mozambique.

Publicaties (Nederlandse vertalingen)

• Mijn dorp in Mozambique. Vert. door Anke ten Doeschate en René van Veen. Amsterdam, Meulenhoff 2007. ISBN 978-90-290-8064-4
• Mezzanotte. Een Italiaanse liefdesgeschiedenis. Vert. door Manon Smits. Amsterdam, Meulenhoff, 2005. ISBN 90-290-7663-1
• Otto. Roman. Vert. door Janneke van Horn. Amsterdam, Meulenhoff, 2004. ISBN 90-290-7486-8
• La festa. Verhalen. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 2000. ISBN 90-290-6779-9
• De haciënda. Mijn jaren in Venezuela. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1998. ISBN 90-290-6717-9
• De tijger. Roman. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1999. ISBN 90-290-5862-5
• De aarde, de lucht, het water en het vuur van Italië. Amsterdam, Meulenhoff, 1999. ISBN 90-290-5911-7
• Het paleis. Roman. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1997. ISBN 90-290-5309-7
• Hoeders van het huis. Roman. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1996. ISBN 90-290-5093-4
• Zee van verlangen Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1995. Geen ISBN
• Rosalind. Roman. Vert. door Ellen Beek en Aad Nuis. Amsterdam, Meulenhoff, 1994. ISBN 90-290-4510-8
• Een huis in Italië. De vele seizoenen van een villa in Umbrië. Vert. door Anneke Goddijn. Amsterdam, Meulenhoff, 1994. ISBN 90-290-4786-0
• De stoptrein naar Milaan. Roman. Vert. door Ellen Beek en Aad Nuis. Amsterdam, Meulenhoff, 1993. ISBN 90-290-4063-7
• Op doorreis. Belevenissen van een treinverslaafde. Autobiografie in reisverhalen. Vert. door Ellen Beek en Aad Nuis. Amsterdam, Meulenhoff, 1992. ISBN 90-290-2767-3
• Joanna (roman). Vert. door Ellen Beek en Aad Nuis. Amsterdam, Meulenhoff, 1991. ISBN 90-290-9858-9
• Schaamteloze reizen. Verhalen van vrouwen onderweg. Samengest. door Lisa St Aubin de Terán. Utrecht, Veen, 1990. ISBN 90-204-2473-4

[bron: wikipedia]

Lisa St. Aubin de Terán was born Lisa Rynveld in South London. She attended the James Allen's Girls' School. She married a Venezuelan landowner, Jaime Terán in 1971, at the age of 17, and became a farmer of sugar cane, avocados, pears, and sheep from 1972-1978.

Her second husband was the Scottish poet and novelist George MacBeth. After the marriage failed, she married painter Robbie Duff Scott and moved to Umbria, Italy.

In 1982, St. Aubin de Terán published her first novel, Keepers of the House. This novel was the recipient of the Somerset Maugham Award. Her second novel, The Slow Train to Milan, won the John Llewellyn Rhys Prize. She received the Eric Gregory for Poetry in 1983. Her work includes novels, memoirs, poetry, and short-story collections.

St. Aubin de Terán has three children, including a daughter by her first husband, Iseult Teran, who is also a novelist.

She currently lives in Amsterdam with her partner Mees Van Deth, where she runs a film company and has set up the Terán Foundation in Mozambique.

[source: https--www.goodreads.com]

Nationality: British.
Born: Lisa Rynveld, London, 1953.
Education: Attended school in London.
Career: Farmer of sugar cane, avocados, pears, and sheep, Venezuela, 1972-78. Since 1972, writer.
Awards: Somerset Maugham award, 1983, for The Long Way Home; John Llewellyn Rhys memorial prize, 1983, for Slow Train to Milan; Eric Gregory award, 1983, for poetry.
Agent: A.M. Heath, 79 St. Martins Lane, London WC2N 4AA, England.

PUBLICATIONS

Novels

• Keepers of the House. London, Cape, 1982; as The Long Way Home, New York, Harper and Row, and London, Cape, 1983.
• The Slow Train to Milan. London, Cape, and New York, Harper andRow, 1983.
• The Tiger. London, Cape, 1984.
• The Bay of Silence. London, Cape, 1986.
• Black Idol. London, Cape, 1987.
• Joanna. London, Virago, 1990; New York, Carroll and Graf, 1991.
• Nocturne. London, Hamilton, 1992; New York, St. Martin's Press, 1993.
• The Palace. London, Macmillan, 1997, Hopewell, New Jersey, EccoPress, 1999.

Short Stories

• The Marble Mountain and Other Stories. London, Cape, 1989.
• Southpaw: Short Stories. London, Virago Press, 1999.

Poetry

• The Streak. Knotting, Martin Booth, 1980.
• The High Place. London, Cape, 1985.

Other

• Off the Rails: Memoirs of a Train Addict. London, Bloomsbury, 1989.
• Landscape in Italy, with photographs by John Ferro Sims . London, Pavilion, 1989.
• Venice: The Four Seasons, with photographs by Mick Lindberg. London, Pavilion, and New York, Clarkson Potter, 1992.
• A Valley in Italy: Confessions of a House Addict. London, Hamilton, 1994; published as A Valley in Italy: The Many Seasons of a Villa in Umbria, New York, HarperCollins, 1994.
• The Hacienda: A Memoir. Boston, Little Brown, 1997.
• Editor, Indiscreet Journeys: Stories of Women on the Road. London, Virago, 1989; Boston, Faber, 1990.

Much of Lisa St. Aubin de Teran's early work was autobiographical, and chronologically the fictionalized events of Keepers of the House, although published first, followed her second novel, The Slow Train to Milan. St. Aubin de Teran is unusual for an English writer in setting her fiction abroad, often in Italy and South America. Her extraordinary sense of place, perhaps more obviously than her characterization, has made her work distinguished and memorable.

Little happens in Keepers of the House, which concerns the final decay of an old farmhouse, La Bebella, near Venezuela. The second last survivor of the Beltrán family, Diego, has married Lydia, an Englishwoman. They return to La Bebella, where years of drought and disease have gradually driven the servants away. Previously uncommunicative by nature, Diego slips into a deep depression and becomes a hermit-like recluse. Lydia has to manage the dilapidated farm and the uncertain avocado and sugar crops, despite being nearly defeated by the effect of the death of her newborn son. Lydia is sustained by Benito, an old retainer who relates to her two centuries of Beltrán family history. These exotic legends of this once powerful family are a rare imaginative achievement, and such writing has earned St. Aubin de Teran the accolade of the English Márquez. One learns little of Lydia or Diego, who is eventually paralyzed by a stroke; as in much of St. Aubin de Teran's writing, the past matters more than the present. The carefully detailed descriptive passages evoke a sympathy for the long-dead characters and their struggles. When the barren lands yield nothing more, Lydia abandons La Bebella when Benito dies, carrying her invalid husband to a jeep, to escape to a place of safety. Lydia, once again pregnant, has inherited a knowledge she can pass to her child. Only Diego's cousin, Christebal Beltrán, aged about 112, remains as a sentinel watching over the deserted valley.

The Slow Train to Milan has no plot, only a series of rather fantastic episodes about political exiles from South America on the run in Europe. The tone of the novel is casual, from the rapid marriage of Lisaveta, the sixteen-year-old narrator, to César, an amiable if self-centered eccentric. He and his exiled friends, Otto and Elias, are mysterious figures who shuffle aimlessly with Lisaveta between cities living in borrowed accommodations, pawning valuables for survival when their money runs outs, and fluctuating between the extremes of poverty and luxury. The uncomplaining, adventurous Lisaveta, though curious about her husband's past and his friends, rarely questions them and is content to be part of their unsettled existence, much of it spent on "the slow train to Milan." The novel depends on the atmosphere of the innumerable contrasting places the travelers visit and people they encounter and the tension created by the constant fear that these exiles will be caught. The narrator identifies herself at least partly with St. Aubin de Teran and Lydia, remarking that she later grew avocados with her husband in the Andes.

The autobiographical element is less marked in Tiger, where the dominating character is Misia Schmutter, a murderous despot and head of her family, and her grandson, Lucien, whose course of life she influences even from beyond the grave. Nocturne is, perhaps, more plausible; it is a triumph of characterization and evocation of place. The setting is mainly in San Severino, a peasant village in Italy in the first decade of this century; this is where Alessandro Mezzanotte is born and lives until he dies. From the age of fifteen, Mezzanotte is obsessively in love with Valentina, a young gypsy who is part of a traveling fair. For some years he is compelled to travel from San Severino to be wherever the fair is, although his love is scorned by both families. Forced to be in Mussolini's army, Mezzanotte, previously handsome, is blinded and facially scarred and loses an arm when hit by a shell; he is pensioned off. His name, translating as "Midnight," suggests his fate is preordained. However, his solitary life for the next fifty years is endurable because of his unshakable belief that Valentina will come to him, even in old age. Near the end of his life, Mezzanotte is looked after by a young army conscript, Stefano, whose own troubled life and character are deeply affected by the old man, who unburdens his secrets on the soldier. When Mezzanotte dies, Stefano finds Valentina's last letters, which the blind man could not read. To save his sanity, Mezzanotte had been told the reverse of Valentina's intentions. Unable to cope with his appearance, she had, in fact, finally written to say she had discarded Mezzanotte for someone else. Nocturne is poignant and haunting and is a further indication that St. Aubin de Teran has still much to say as a distinctive writer.

Geoffrey Elborn [source: https--biography.jrank.org/pages/4708/St-Aubin-de-Teran-Lisa.html]

Finding an emotional home in other people's roots [1999-07-24]

Lisa St. Aubin de Teran left her home in a south London suburb aged sixteen to marry an exiled Venezuelan and travel around Italy with him and his friends. For seven years subsequently she lived on his remote sugar-cane hacienda in the Venezuelan Andes. Both experiences provided material for novels, published in the early 80s, and more recently for The Hacienda, a memoir. Her penchant for posing languidly in Edwardian dress (see the cover of The Hacienda) gives the impression that St. Aubin de Teran is a less-than-serious writer, which is a pity.

Southpaw, her latest collection of stories, has no author portrait, and by the end of the second paragraph of the very first story even the most sceptical should be convinced that she is a talented, observant and accomplished writer.

For the past ten years St. Aubin de Teran has lived in a small village in Umbria. The stories here all evolve around the two rural communities which she has come to know, in Venezuela and in Italy. As she says in the introduction: "in the absence of anywhere else to specifically claim as home, I have found an emotional home in other peoples roots."

The two communities, Venezuelan and Italian, are united by the theme expressed in her title. The stories are about outsiders, whose survival is as much due to their ability to absorb blows as to deliver them. St. Aubin de Teran responds wholeheartedly to both place and people, and is obviously a patient listener. The hours she has spent absorbing other people's lives give her stories an unusual veracity, both physical and mental. She is a magnificent story-teller, and has the unusual ability to retell the lives of an illiterate peasantry in such a way as to give their hopes and beliefs dignity and integrity. The best of these stories carry the weight of fable or folklore. "Eladio and the Boy" reveals the deep logic behind the apparently irrational obsession with an eagle that dominates the lives of a brain-damaged man and his dumb son. "Antonio Mezzanotte" portrays the life of an Umbrian village by following a blind man and recounting his past.

Those familiar with her novels and memoirs will occasionally recognise characters they know, but nothing is lost by encountering St Aubin de Teran's work for the first time in this form. In fact, her stories are a perfect introduction to the unusually wide range, both geographic and emotional, that she covers.

ALANNAH HOPKIN, Alannah Hopkin is a writer and critic [source: https--www.irishtimes.com/news/finding-an-emotional-home-in-other-people-s-roots-1.210223]