Tijdens de bezetting van België vanaf eind 1940 werd er verzet georganiseerd in het land. Toekomstige verzetsstrijders wilden tegen de bezetter vechten, maar ze wisten niet goed hoe ze tegen de Nazi-indringer moesten vechten. Aan de andere kant zou de leiding van het bezettingsleger al het mogelijke doen om informatie te verkrijgen over Belgen, die het als terroristen kwalificeerde. En de Abwehr-diensten, de (Defensie) inlichtingendienst, maar ook de Gestapo (Geheime Staatspolizei betekent geheime staatspolitie), de SS (Schutzstaffel, de belangrijkste organisatie van het nationaal-socialistische regime), de SD (Sicherheitsdienst was in Duitsland vanaf 1931 de inlichtingen- en wetshandhavingsdienst van de S.S.), organiseerden zich om het verzet te bestrijden. Al deze diensten zullen zich richten op het verkrijgen van informatie over de verzetsstrijders, maar ook over communisten, vrijmetselaars, vrijmetselaars, homoseksuelen, de pers, tegenstanders van verplichte arbeid (STO), de zwarte markt, de extractienetwerken van geallieerde piloten wier vliegtuigen thuis waren neergestort en die naar Engeland moesten worden gerepatrieerd en die naar Engeland moesten worden gerepatrieerd, zoals het Comète-netwerk en dan natuurlijk de Joden. Om dit te doen, zou de Nazi-bezetter al het mogelijke doen om het verzet te bestrijden. En ze zullen Belgen vinden die zich uit overtuiging hadden aangesloten bij de ideeën van het nationaal-socialisme, maar ook anderen die enkel geïnteresseerd waren in geld.

Natuurlijk waren er Prosper De Zitter en zijn partner Flore Dings, die meer dan 300 piloten en 1.200 patriotten doneerden. Of een andere Staf De Clercq, medeoprichter en hoofd van het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV). En nogmaals, Irma Laplasse, die verantwoordelijk was voor de dood van zeven leden van het geheime leger. Georges Henri Delfanne, bekend als Christian Masuy, een inlichtingenagent voor de nazi's. Jacques Desoubrie die een doordringend agent was voor de Geheime Feldpolizei die afhankelijk was van de Abwehr. Icek Glogowski, bekend als de dikke Jacques, een Belgische jood, een Belgische jood die voor SIPO-SD werkt. En dan waren er natuurlijk nog de minder bekende collaborateurs in de steden en dorpen van ons België. Na de bevrijding van het land, al eind 1944, zoals bijvoorbeeld in Brussel, dat op 4 september 1944 werd bevrijd, en op 11 september minder dan een week later in Vilvoorde, werden de eerste collaborateurs gearresteerd. Er werden meer dan 405.000 dossiers geopend voor daden van samenwerking met de Nazi-bezetter. Meer dan 80.000 Belgen werden na de oorlog wegens collaboratie met de vijand veroordeeld tot straffen in verband met de daden waarvan ze werden beschuldigd. Dit varieerde van een paar jaar gevangenisstraf tot de doodstraf. Voor collaborateurs die tot gevangenisstraffen waren veroordeeld, verloren ze ook hun burgerrechten en politieke rechten. Hier zullen we het hebben over minder bekende mensen, maar die veel slachtoffers hebben gemaakt onder de verzetsstrijders. Deze mensen die het nazisme in België dienden, werden geëxecuteerd door verzetsstrijders onder leiding van de ATHOS-groep, en ook door andere groepen in de Ardennen. Aangezien er voornamelijk vrouwen van 16 tot 49 jaar oud waren, en enkele mannen in dit samenwerkingsnetwerk, waren ze gerekruteerd en geleid door een zekere Maria Cognaux. Eliane Mergny, Léa Lambert, Maria Muylkens, Maria Muylkens, Augusta Marchal, Augusta Marchal, Marchal Marchal, Maria Pemers, Eugénie Collin, Angèle Becker, Marguerite Sellier, Virginie Sellier, Marguerite Pasteels, Marguerite Pasteels, Julien Pasteels, Julien Cornet, Maria Pemers, Maria Pemers, Maria Pemers, Eugénie Collin, Marguerite Collin, Marguerite M.

door Yves Moerman & Véronique Sapin

ISBN 9782874621826