TB-status!
Harpagon heeft de rekening nooit verlaten. Hij trok alle kostuums aan, nam de meest uiteenlopende eigenschappen aan, veranderde heel vaak van baan. We zagen hem zielig, idioot, tragisch, gemeen, smerig, smerig, Shakespeariaans, gehallucineerd, ijlend, soms clownesk. Moet je lachen of huilen bij het wonderbaarlijke spektakel van dit rijke zakendorp, van deze bezeten woekeraar die een charmante familie tiranniseert? Moeten we medelijden hebben met of haten met deze gek die zijn goud begraaft en alleen maar „klaar” goedemorgen geeft? Molière was de beste, meest vriendelijke en genereuze man. Zijn publiek wilde grapcapriolen van hem. Maar zijn komische genie verbergt nauwelijks een van de zwartste en meest woeste auteurs aller tijden, de uitvinder van deze egoïstische, neurotische monsters van Alceste, Don Juan, Arnolphe en van deze harpagon, en van deze harpagon, onze leeftijdsgenoten, onze broeders.