In de jaren zeventig bleef Wesselmann de ideeën en media onderzoeken die hem in de jaren zestig bezighielden. Het meest opvallend was zijn grote Standing Still Life-serie, bestaande uit vrijstaande gevormde doeken, die kleine intieme objecten op grote schaal toonden. In 1980 schreef Wesselmann, onder het pseudoniem Slim Stealingworth, een autobiografie waarin hij de evolutie van zijn artistieke werk documenteerde. Hij bleef gevormde doeken onderzoeken (voor het eerst tentoongesteld in de jaren zestig) en begon zijn eerste werken in metaal te maken. Hij initieerde de ontwikkeling van een lasersnijtoepassing, waarmee hij een getrouwe vertaling van zijn tekeningen in uitgesneden metaal kon maken. In de jaren negentig en begin jaren 2000 breidde de kunstenaar deze thema's uit en creëerde hij abstracte driedimensionale afbeeldingen die hij beschreef als "teruggaan naar waar ik in 1959 wanhopig naar streefde." Hij had inderdaad de cirkel rond. In zijn laatste jaren keerde hij terug naar de vrouwelijke vorm in zijn serie olieverfschilderijen op doek, Sunset Nudes. De gedurfde composities, abstracte beelden en optimistische stemmingen doen vaak denken aan de odalisken van Henri Matisse.