In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht dat de Bijbel het fundament is van de universele moraal, wil Jean Soler aantonen dat de wetten die aan Mozes worden toegeschreven, te beginnen met de Tien Geboden, alleen gericht zijn op Joden en gericht zijn op het waarborgen van de eenheid en identiteit van hun volk. De auteur legt vervolgens uit hoe het rabbijnse jodendom tijdens de christelijke jaartelling deze reeks voorschriften uitbreidde en ingewikkelder maakte tot het aantal van 613 geboden bereikte.