Luik en het Prinsbisschoppelijk Paleis.

Onder toezicht van Bruno Demoulin.

Redacteur: Fonds Mercator, 2009.

Gebonden, in formaat 25 x 30 cm, 318 pagina's.

Nieuw, nog in originele verpakking.

„Het paleis van prins Luik. is mooier dan het Louvre in Parijs”, verwonderde Philippe de Hurges zich in 1615. Victor Hugo riep twee eeuwen later uit: „Nergens heb ik een vreemdeling gezien... en een mooier architecturaal ensemble.” Al meer dan duizend jaar staat het mooiste burgermonument in Wallonië symbool voor de identiteit van Luik. Gebouwd onder Notger, de stichter van het Prinsdom Luik, aan het einde van het eerste millennium, werd het in de zestiende eeuw herbouwd door Érard de la Marck tijdens de Renaissance van het land Luik. Het paleis was het centrum van de macht, of het nu politiek, juridisch of religieus was, en huisvestte het prinselijk hof en de zetel van de instellingen; het hoorde de kreten van de 'stadsmensen' die de galerijen bezielden.

Na de Luikse revolutie van 1789 beleefde het paleis een eclips, maar het werd herboren in de negentiende eeuw toen Luik de economische hoofdstad werd van's werelds tweede industriële macht. Het zal dan, in de neogotische vleugel van Charles Delsaux, de provinciale overheid huisvesten. Gerechtigheid zal blijven worden uitgeoefend onder de plafonds van de achttiende eeuw van Georges-Louis de Berghes en Jean-Théodore van Beieren. De delicatesse van de decoratie van deze plaatsen is de mooiste Europese paleizen waardig. Een

ruimte gekenmerkt door meerdere culturele trends, het paleis belichaamt de toekomst van de regio Luik. Auteurs, erkende specialisten, geografen, advocaten en schrijvers uit het noorden en zuiden van het land tonen, naar het voorbeeld van historici en kunsthistorici, de bemoedigende tekenen van een nieuw begin. Het is inderdaad een boodschap van trots die het paleis aan onze tijdgenoten geeft. Het fotoreportage van Régine Mahaux, dat gevoeligheid en fantasie combineert, getuigt hiervan door de visie van de kunstenaar.