Onderkant van de rand een beetje gescheurd, verder in goede staat.
„We moeten je hebben verteld dat ik extravagant ben, misschien zelfs een beetje gek.” Prinses Diane van Frankrijk, hertogin van Württemberg, verwelkomt me met deze woorden in haar Duitse kasteel in Altshausen. De scène speelt zich af in de vroege jaren 90, wanneer ik een reportage maak over deze prinsessenkunstenaar die een liefdadigheidsinstelling heeft opgericht genaamd „Les Enfants de la Vie”. Voorzichtig, ik ontken het, maar ze voegt eraan toe: „Ontken niet, ik weet dat degene de handtekening draagt van mijn dierbare familie: de originelen maken ze bang”. Diane de France, de vierde dochter en zesde van de elf kinderen van de graaf van Parijs, heeft van jongs af aan blijk gegeven van een sterke onafhankelijkheid, een vulkanisch temperament en een nobel anticonformisme. Toen hij op 21 juli 1960 met haar trouwde, had hertog Carl van Württemberg waarschijnlijk niet gedacht dat deze „wilde vrouw” zo'n fantasiewind zou blazen op zijn eerbiedwaardige Duitse Commanderij. Een moeilijke jeugd waarin we probeerden haar met de slechtste middelen te bedwingen, ouders die vaak afwezig waren, broers en zussen geplaagd door liefdesverdriet, een huwelijk vol verrassingen, een nogal starre schoonfamilie, een vaderlijke erfenis die tot controverse leidde, alles was niet rooskleurig in haar leven. Maar deze prinses met een hart van goud, moeder van zes kinderen, wist met zwier alle obstakels te overwinnen. Voor het eerst verschijnt prinses Diane in dit boek, waarin ze zonder poespas spreekt, zoals ze is, waarbij ze de gevestigde orde van de sociale salons verstoort door haar openhartigheid, een koninklijke grande dame in de menigte en in het leven.