Kan hangen en staan.

Snotneus
Een heel eigenwijze uitstraling heeft dit gebruiksvoorwerp. Dat wordt nog eens benadrukt door de volksnaam ‘snotneus’. De officiële naam luidt tuitlamp. De snotneus werd met olie gevuld in een los rond bakje met een tuitje dat bovenin de standaard met een eveneens tuitvormig lekbakje werd geplaatst. Want de snotneus lekte als de ziekte, wanneer het lont brandde en de olie aanzoog. De druppelende olie werd opgevangen in het lekbakje. Niets werd verspild. Mooi ding, zo’n snotneus, die kon hangen en staan. Daartoe was de voet wel met zand verzwaard, want een omvallende lamp, ja daar hadden ze vroeger schrik van.