Schrijver Horace Van Offel realiseerde een reeks kortverhalen die werden begeleid van drukgrafiek door 22 verschillende kunstenaars. Deze drogenaald is van de hand van Rodolphe Strebelle. Hij werkte aanvankelijk in de stijl van de Brabantse fauvisten. Hij werd lid van de groep Nervia en toonde een meer expressionistisch oeuvre.
Dit werk maakt ondermeer deel van de collectie van Muzee.

Rodolphe-Arman Strebelle (Doornik, 22 juni 1880 – Ukkel, 9 mei 1959)was een Belgische kunstschilder, aquarellist, graficus, ontwerper van kartons voor tapijten[2], ontwerper van glas-in-lood-ramen[3], glas en glasmozaïeken.[



Hij schilderde in de stijl van het Brabants fauvisme en het expressionisme

Hij was de vader van kunstschilder Jean-Marie Strebelle (1916–1989), architect Claude Strebelle (1917-2010) en beeldhouwer Olivier Strebelle (1927-2017).

Opleiding

bewerken
Rodolphe Strebelle begon op veertienjarige leeftijd met avondlessen, waarschijnlijk aan de Academie voor Schone Kunsten in Sint-Joost-ten-Node.Het was zijn bedoeling om violist te worden, maar door blijvende gehoorschade die hij opliep bij een operatie moet hij deze droom opgeven en besliste hij om kunstschilder te worden.

Hij kwam uit een arm gezin, hij moest zorgen voor het onderhoud van zijn moeder en zussen.Hij kon zijn opleiding tot kunstenaar volgen dankzij de steun van een van zijn leraars, de schilder-decorateur Adolphe Crespin, die zijn talent opmerkte en hem gedurende15 jaar als assistent in zijn atelier in dienst nam. Ook Henri Evenepoel werkte daar. Rodolphe Strebelle zei van zich zelf: "Ik was een vakman voordat ik kunstenaar werd".

In 1902 zette hij zijn opleiding verder aan de Koninklijk Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Hier volgde hij tekenlessen "levend model" van de symbolistische schilder Jean Delville en was er ook leerling van Isidore Verheyden.

In 1912 ging hij naar het gratis atelier L'Effort, waar hij bevriend raakte met Auguste Oleffe[6], die veel invloed op hem had.

Terwijl hij voordien in een "intimistisch" impressionistische[9] stijl schilderde, ging hij nu spontaan en ongeremd schilderen en werd zijn stijl, net als zijn Brabantse collega's, een intiem fauvisme.

Hij huwde in 1914 met Clara Catharina Cochius (gekend onder de naam "Poppy" of "Pop"), een Nederlandse kunstenares.[11] Zij had een belangrijke invloed op zijn verdere loopbaan. Hij zou pas rond deze periode als dertiger van de kunst zijn beroep maken.[