Hommage à Kavafis, lithografie in beperkte oplage van Josep Mª Subirachs (1927-2014), editie 66/100, vervaardigd in de jaren negentig, met de hand gesigneerd, in goede staat en ingelijst; afdrukmaat 71 cm × 54 cm, lijst 76 cm × 59 cm, origine Spanje, verkocht door Galería.

Titel:

Josep Mª Subirachs (1927-2014) - Hommage à Kavafis

Geschatte waarde:

€200.0

Belangrijk:

Winnende biedingen zijn exclusief 9% koperbescherming + €3





Met potlood gesigneerd door de kunstenaar onderaan en met oplage 66/100In goede staat van bewaringWordt ingelijst aangebodenAfmetingen lithografie: 71 cm x 54 cm.Afmetingen lijst: 76 cm x 59 cm.:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::Biografie van de kunstenaar:Subirachs Sitjar, José Maria. Barcelona, 11.III.1927 – 7.IV.2014. Beeldhouwer, tekenaar en graveur.Hij werd geboren in een arbeidersfamilie en toen hij vijftien was kwam hij als leerling in de werkplaats van de beeldhouwer Enrique Monjo. Gedurende een periode combineerde hij het werk met tekenlessen aan de Escuela Superior de Bellas Artes van Barcelona, waar hij als vrije leerling aanwezig was. Bij Monjo leerde hij het vak, maar de leraar die hem het directst beïnvloedde was Enrique Casanovas, met wie hij slechts een korte tijd kon samenwerken, want de beroemde nieuw-constituerende beeldhouwer overleed in 1948, enkele maanden nadat Subirachs als assistent in zijn atelier was begonnen.De invloed van de mediterrane nieuw-constitutionele stroming is duidelijk zichtbaar in zijn vroege werken, hoewel de stylisatie van die figuren van terracotta al richting de expressistische fase wees, die in de jaren vijftig begon met sculpturen zoals Europa (1953), Mozes (1953), De Vrouw van Putifar (1954), Oedipus en Antigone (1955) of De Nornen (1956).In 1951 had het Institut Français de Barcelona hem een beurs verleend om zijn studies in Parijs uit te breiden en in hetzelfde jaar nam hij deel aan de Eerste Hispano-Amerikaanse Biennale van Madrid; in 1953 behaalde hij de Eerste Prijs Beeldhouwen op de “Salon de Jazz” van Barcelona en nam hij deel aan de Tweede Hispano-Amerikaanse Biennale van Havana. Het volgende jaar verhuisde hij naar België, waar hij twee jaar verbleef en deelnam aan de Biennale van Antwerpen. Vanaf dat moment werd hij een professionele beeldhouwer die de mogelijkheid zag om zijn leven met zijn werk te verdienen.Van het expressionisme maakte hij een transitie naar een organisch-abstracte stijl met werken zoals De Toren van Babel (1955), in een proces naar een steeds persoonlijker stijl die steeds verder af kwam te staan van figuratieve verwijzingen en waardoor hij tegen het eind van de jaren vijftig interesse kreeg voor ijzer, maar niet als materiaal dat op ambachtelijke wijze werd bewerkt, maar door het gebruik van industriële technieken zoals laswerk. In dezelfde periode werkte hij met andere materialen ( brons, beton, terracotta, gres, keramiek, hout), met als doel de plastische kwaliteiten van elk materiaal in zijn gevarieerde structuren, tonaliteiten en texturen te benadrukken. Voor het bereiken van evenwicht in sommige werken voegde hij blokken steen toe, niet als sokkel maar als tegengewicht, of composeerde hij structuren van ijzer en hout zoals Tekel (1958), werk dat de Premio de Escultura Julio González ontving.Tussen 1958 en 1960 begon hij met zijn belangrijke bijdrage op het gebied van openbare beeldhouwkunst, als eerste beeldhouwer die abstracte werken plaatste in de openbare weg van Barcelona: Forma 212 (1958, Barcelona, Paseo del Valle de Hebrón), Evocación marina (1958-1960, Barcelona, Paseo Juan de Borbón), niet zonder controverse vanwege zijn moderniteit. In dezelfde periode werkte hij aan het heiligdom van Onze-Lijfvrouw van Camino, geopend in 1961 in León, waar hij de monumentale figuren aan de gevel maakte (de Maagd en de twaalf apostelen), vier bronsen deuren en diverse elementen voor de interieur van de tempel: het heiligdom, kruisbeelden, preekstoelen, kandelaars, lampen. Deze set, die als een mijlpaal in de Spaanse artistieke vernieuwing van de twintigste eeuw wordt beschouwd, vormt een figuratief tussenpoos en tegelijk de culminating van zijn expressionistische fase. Parallel begon hij aan de reeks die José Corredor-Matheos de “penetraties en spanningen” noemde, met stukken die in elkaar passen en ijzeren stangen en schroeven als gangbare plastische elementen. Onder de monumentale werken die deze fase representatief zijn, uit te springen het Monument voor de Olympiade van Mexico (1968, Mexico-Stad).Vanaf de jaren zeventig koos hij voor een nieuwe figuratie die hem ertoe bracht, openlijk en duidelijk, het Thema (met hoofdletter) te bepleiten en zo zijn iconografie die kenmerkend geworden is, te vormen als resultaat van zijn constante overwegingen: de relatie man-vrouw, leven en dood, de rol van de mens in de wereld, de rol van kunst door de geschiedenis heen.Vanaf dit moment werd al zijn werk bepaald door een dialectische dualiteit, door een tegenwicht van elementen die elkaar tegendeden en elkaar aanvulden. De belangrijkste plastische middelen die hij introduceerde waren de doorlopende profielen die franjes vormen, de gedraaide vormen, de balustrades, de positieve-negatieve spel en zelfs de combinatie van sculpturale en picturale elementen. Midden jaren zeventig verscherpten de iconografische verwijzingen naar de Renaissance en Barok, met eerbetonen of toespelingen op werken van Michelangelo, Leonardo, Raphael, Bernini, Dürer of Rembrandt. In dezelfde periode voegden ze klassieke elementen toe zoals kapitelen, kariatiden, reliëfs, balustrades en mythologische connotaties.In 1986 kreeg Subirachs de opdracht om het sculpturale geheel van de façade van de Passie van de Sagrada Família te realiseren, de expiatie-tempel die Gaudí ontwierp en begon maar die onvoltooid achterliet in Barcelona.Om de verschillende scènes van de laatste dagen van het leven van Jezus te weergeven, herstelde de beeldhouwer het figuratieve expressionisme, met de intentie het pathetisme dat het thema vereist te benadrukken, maar tegelijkertijd, door andere werken buiten deze opdracht te creëren, herstelde en paste hij de taal van abstractie aan met structuren die gedomineerd werden door geometrische vormen.Zo bereikte hij metafysische-creaties, waardoor hij probeerde de spanningen van de natuurlijke wereld te uiten, weg van figuratie en terugvallend op een taal vol architectonische referenties.Naast zijn werk als beeldhouwer was Subirachs een productieve tekenaar en maker van grafische werken, waarin hij zich vanaf 1970 begaf, zowel op het gebied van grafring in kopergravure, vooral in de aquafortatechniek, als in lithografie. Vaak zijn de tekeningen introducties op een thema, dat wil zeggen de eerste versie van wat daarna een beeld of reliëf zal worden, terwijl lithografieën meestal dienen om een beeldhouwwerk te verspreiden door middel van talrijke varianten.Naast de opvallende aanwezigheid van Subirachs’ oeuvre door heel Catalonië, met talloze monumentale werken vol symboliek die verwijzen naar de geschiedenis van Catalonië, heeft hij ook een opmerkelijke internationale reputatie opgebouwd, met talrijke exposities en monumentale werken in steden en musea over de hele wereld.


Hét online veilinghuis voor jou!

Catawiki is het meest bezochte online platform in Europa voor bijzondere objecten geselecteerd door experts, en biedt wekelijks meer dan 65.000 objecten aan voor de veiling. Het is onze missie om onze klanten een spannende en probleemloze ervaring te bieden bij het kopen en verkopen van bijzondere, moeilijk te vinden objecten.


Waarom Catawiki?

Lage veilingkosten

Al onze objecten zijn gecontroleerd door onze 240+ experts

24/7 meebieden in onze app

Ga snel naar de website van Catawiki om mee te bieden op dit item