Originele ets van Georges Henri Manzana Pissarro werd in 1871 geboren in Louveciennes , Frankrijk , als derde kind van de impressionistische kunstenaar Camille Pissarro. Aanvankelijk schilderde hij aan de zijde van zijn vader, waar hij niet alleen leerde omgaan met penseel en potlood, maar ook de natuur leerde observeren en liefhebben. Net als zijn broer Lucien Pissarro bracht hij zijn vormende jaren door te midden van vooraanstaande kunstenaars van de impressionistische beweging, zoals Monet, Cézanne, Renoir en Gauguin, die allen regelmatig het huis van de familie Pissarro bezochten.
Als jongeman schilderde hij een reeks landschappen rond Pontoise en Eragny in impressionistische stijl, een stijl die hij van zijn vader had overgenomen. Rond 1906 begon Manzana te zoeken naar andere expressiemiddelen, zoals het ontwerpen van decoratieve objecten en meubels. De invloed van Gauguins exotische, inheemse taferelen uit Tahiti en Martinique droeg bij aan de ontwikkeling van zijn oriëntalisme , dat zich in die tijd in sommige van zijn werken begon te manifesteren door zijn experimenten met goud-, zilver- en koperverf.
Aan het begin van de 20e eeuw exposeerde Georges regelmatig zijn postimpressionistische werken op de 'Salon d'Automne' en de 'Salon des Indépendents', evenals bij Durand Ruel en Druet in Parijs . In 1907 exposeerde hij voor het eerst zijn decoratieve werken bij Vollard. Zijn belangrijkste tentoonstelling was in 1914 in het Musée des Arts Décoratifs, waar hij 311 werken tentoonstelde, waaronder wandtapijten, vloerkleden, meubels, glaswerk, decoratieve schilderijen, etsen en lithografieën.
De kunstenaar bleef tot eind jaren dertig regelmatig exposeren en verdeelde zijn tijd tussen Les Andelys en Parijs , hoewel hij ook verschillende zomers doorbracht in Pont-Aven in Bretagne , waar de lokale kleding en levensstijl een reeks schilderijen inspireerden in de jaren dertig. Bij het uitbreken van de oorlog in 1939 verhuisde hij met zijn gezin naar Casablanca , waar hij tot 1947 bleef.